Η μεγάλη έκπληξη στην βραδιά των εκλογών δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο Γιάνης Βαρουφάκης. Το «αντιμνημονιακό αίσθημα» ήταν μαθηματικά προγεγραμμένο ότι θα ευδοκιμούσε στις κάλπες, …αλλά τι πραγματικά γυρεύει ένας ξακουστός, ευφυής και μεγάλου βεληνεκές οικονομολόγος σε μια αλάνα οργισμένων επιπόλαιων αγανακτισμένων με εξ’αναγγελίες πιο ηχηρές και από το παιδικό πάρτι μια νεαράς κορασίδας για την τιμή της πρώτης της περιόδου;
Οι απόψεις μου ως πολίτης για την ανθρωπιστική κρίση της Ελλάδας ήταν ξεκάθαρες και ξεκάθαρα αντίθετες από το ΣΥΡΙΖΑ, όμως θαρρώ ότι σε κάθε νίκη οφείλεις να παραχωρείς τον απαραίτητο χώρο στο νέο, και για αυτό διαφωνούσα καθέτως με την στάση κάποιον άλλων συμπολιτών που επέλεξαν γοργά-γοργά επιθέσεις για κάθε είδους λεπτομέρεια, όπως την πρόωρη αυτοαναγγελία υπουργού, το ντύσιμο και την γλώσσα του σώματος κατά τις συνεντεύξεις τύπων. «The show must be go on» και η συνοχή ενός λάου απαιτεί αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Διανύουμε την πρώτη πράξη του έργου, και το διεθνή ενδιαφέρον στραμμένο πάνω μας. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης επιδόθηκαν σε μια πρωτοφανή, για Έλληνα και πολιτικό, έκρηξη εργατικότητας με εντυπωσιάστηκες διεθνή συναντήσεις που από την μια δεν οδήγησαν όμως σε κάποια γραπτή νέα συμφωνία, αλλά επιβραβεύτηκαν οι ίδιοι με τον θαυμασμό των ψηφοφόρων τους όσο και εμείς οι ίδιοι την στήριξη της μεγαλύτερης δύναμης του πλανήτη γη! Το τέλειο ξεγύμνωμα των προκάτοχων τους, που είχαν αφεθεί σε ηλεκτρονικές αλληλογραφίες «υποταγής» …όπως περίγραψαν δεκάδες και εξίσου πολυαγαπημένα ΜΜΕ.
Χθες όμως και έπειτα από την συνάντηση του πρωθυπουργού μας με τον Ιταλό πρόεδρος της ΕΚΤ, ο ίδιος ο Draghi έδωσε την απροειδοποίητη εντολή να κλείσουν την μία από τις δύο στρόφιγγες χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, αυξάνοντας στο κόκκινα την πίεση στο πιο ερεθισμένο σημείο της χώρας, την ρευστότητα των ελληνικών Τραπεζών. Μια ακραία άσκηση πολιτικής εκ μέρους της ΕΚΤ, γιατί έτσι συνδέεται η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας με την ύπαρξη ή όχι μνημονίου.
Η άλλη στρόφιγγα δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον μηχανισμό προσωρινής στήριξης τραπεζών, τον ELA. Θα προλάβει ο κ. Βαρουφάκης μέχρι τις 11 Φεβρουάριου –η αναμενόμενη ημ/νια λήξης του ELA- να αντιπαραταχθεί στην ξαφνική επίθεση των αναγνωρισμένων, και από τον ίδιον, θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Ο ίδιος ο Γιάνης πάντως, και πριν την κάθοδο του εις την πολιτική, είχε προειδοποιήσει την τον Αλέξη μας, να κατεβάσει το ακουστικό του τηλέφωνου του αν εκλεγεί, γιατί οι δυνάμεις εκεί έξω θέλουν λέει την πλήρη υποταγή της εκάστοτε κυβέρνησης, αφού όμως προηγηθούν συγκεκριμένης υφής βασανιστήρια (link).
Η Ελλάδα επέλεξε όμως τον δύσκολο δρόμο και μας τιμά ιδιαίτερα αυτό, αλλά ας μην ξεχνάμε την ενδεικτική, γλαφυρή και πάντα επίκαιρη τοποθέτηση του Edwin Lefevre. Ότι τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, η στρατηγική παραμένει στρατηγική, τα όπλα αλλάζουν. Θέλω να πω, ότι τούτη την μάχη δεν θα την κερδίσουμε με σύμμαχο την «εθνική υπερηφάνεια» και με υπέρμετρη «ανδρεία». Σε αυτή την μάχη τα «ισχυρά μεγέθη» θα κατασπαράξουν τα «μικρά μεγέθη».
