Οι αστοχίες και οι αδυναμίες του Διεθνούς Φορολογικού Δικαίου, δηλαδή τα ολοένα και πιο συχνά εμφανιζόμενα επιχειρηματικά περιστατικά τα οποία αδυνατεί το Διεθνές Φορολογικό Δίκαιο να υπάξει και να ρυθμίσει ορθά και ηθικά έχουν κάποια αίτια.
Actus non facit reum nisi mens sit rea: σημαίνει ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του μόνο, παρά μόνο αν δρα με την απαραίτητη ένοχη διάνοια
Στην ακόλουθη ανάλυση η επιμονή μου στους κανονισμούς «Βρυξέλλες Ι» και «Ρώμη Ι», είναι χαρακτηριστική και ανάλογη της σημασίας τους. Επέλεξα πέντε υποθέσεις κυπριακών δικαστηρίων, ταξινομημένες στις (υπο)θεματικές, «Η προ-Ευρωπαϊκής Ενώσεως εποχή, και η μετάβασις εις αυτήν», «Ρήτρες επιλογής δικαστηρίων και εφαρμοστέου δικαίου» και «Στεγαστικά Δάνεια».
Ο τεράστιος σε καθήκοντα και προσωπικό Δημόσιος τομέας απαιτεί και ένα πολυεπίπεδο έλεγχο. Μια πρώτη και κεντρική κατηγοριοποίηση της ευρύτερης έννοιας του διοικητικού ελέγχου είναι ο θεσμοθετημένος ή όχι χαρακτήρας του. Μια δεύτερη κατηγορία είναι οι μη θεσμοθετημένες μορφές ελέγχου και τέλος, δεν πρέπει να παραλείπουμε και ένα αρκετά διαφορετικό έλεγχο, την Διοικητική Ηθική.
Άνευ κοινωνικού συμβολαίου είμαστε στη φυσική κατάσταση (state of natures), σε μια κατάσταση δηλαδή «πολέμου των πάντων εναντίον των πάντων», σε μια διαρκή απειλή όπου «ο κάθε άνθρωπος είναι εχθρός του άλλου ανθρώπου»