Η αναποτελεσματικότητα του κανόνα Foss

Το ότι μια εταιρεία είναι αόρατη και άυλη ή ότι υπάρχει μόνο στη σκέψη του δικαίου, δεν αμφισβητεί την ύπαρξη ή τη σημασία ή το ρόλο των εταιρειών.
0 Shares
0
0
0
0
0
0

Σε προηγούμενο πόνημά μου1 επεξήγησα όχι μόνο την αναγκαιότητα των εταιρειών στην οικονομία και  στην κοινωνία γενικότερα, αλλά και την πιο χαρακτηριστική ιδιότητα, τη νομική προσωπικότητα με σκοπό την ανάδειξη των πραγματικών διαστάσεων αυτής της νομικής. Χωρίς καμία διάθεση να περιπλανήσω, αντίθετα ισχυρίζομαι ότι αυταπάτες έχει εκείνος που διαφωνεί, ευθύς εξαρχής υπενθυμίζω ότι μιλώντας για εταιρείες αναφερόμαστε σε «τεχνικά δημιουργήματα, αόρατα και άυλα και υπάρχουν μόνο στη σκέψη του δικαίου»2.

Το ότι μια εταιρεία είναι αόρατη και άυλη ή ότι υπάρχει μόνο στη σκέψη του δικαίου, δεν αμφισβητεί την ύπαρξη ή τη σημασία ή το ρόλο των εταιρειών. Σε καμιά περίπτωση δεν ομιλούμε μόνο για οικονομικά οφέλη, ο Karl Marx βάσισε όλη την ιδεολογία του σε αυτές, συγκεκριμένα αποκαλούσε τις εταιρείες ως το «μεταβατικό όχημα» προς τη δική του ουτοπία και μάλιστα επεξηγήθηκε ότι το εννοεί από την άποψη ότι «διαχώριζε τη διαχείριση από την ιδιοκτησία, καθιστώντας έτσι εφικτή την εξόντωση των καπιταλιστών (που δεν διηύθυναν τις επιχειρήσεις) χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η διαδικασία παραγωγής».

Από τους παραπάνω συνειρμούς γίνεται εύκολα αντιληπτό πως, από μια «συμβατική» συνάθροιση πέντε επιχειρηματιών για την επίτευξη ενός εμπορικού σκοπού, αναφερόμαστε εν τέλει σε έξι προσωπικότητες, πέντε φυσικές και μια νομική.

Όπως ακριβώς, αν στο όνομα «του Θεού» γίνουν συσσίτια, διδασκαλίες ….ή βομβαρδισμοί, είναι απόφαση κληρικών και πιστών, έτσι και στις εταιρείες. Αν στο όνομα μια εταιρείας γίνει η οποιαδήποτε πράξη, είναι ζήτημα των μετόχων ή έστω των Διοικητικών Συμβούλων, στους οποίους Διοικητικούς Συμβούλους η εξουσιοδότηση όχι μόνο πηγάζει από τους μετόχους, αλλά μπορεί να αρθεί γρήγορα και εύκολα σε οποιαδήποτε Γενική Συνέλευση.

Ο κανόνας Foss προστάζει ότι η εταιρεία αποτελεί μια μικρή δημοκρατική κοινωνία3 (αριθμητική, κεφαλαιουχική ή άλλως πως – δεν έχει ιδιαίτερη σημασία) και η μειοψηφία οφείλει να συμβιβάζεται, συμμορφώνεται και να υπακούει προς τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, αρκεί να τηρείται ο νόμος, το καταστατικό και το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας.


  1. Παναγιώτης Γιαννακάς (2016). Η μεταφυσική διάσταση των εταιρειών. Προσωπικό ιστολόγιο (link)
  2. Trustees of Darthmouth College v. Woodward (1819) 17 US (4 Wheat) 518
  3. Χρηστάκη Λουκά (1991). Σύμβουλοι Εταιρειών. Αυτοέκδοση. Σελ. 318.
0 Shares
You May Also Like

Φιλοσοφία του Δικαίου και Θανατική Ποινή

Η κινηματογραφική απόδοση της «δικαιοσύνης» και του ηρωισμού χαράσσει με ιδιαίτερη ευκολία τις συνειδήσεις μας και στην αντίθετη όχθη η, τεθειμένων διαδικασιών, θανατική ποινή ξεσηκώνει την αγανάκτηση και οργή, αντίθεση που προσωπικά την αναγάγω στην ολοένα μειούμενη ταύτιση των κοινωνών προς τα κυβερνητικά όργανα και στην έλλειψη ουσιαστικής κατανόησης της αρχής της πλειοψηφίας και της ελευθερίας της κομματικής δράσεως.

When the GDPR goes wrong…

This article discusses the unseen danger when the EU data-commissioners start capriciously implying the vague text of GDPR.

Η υφή της Διεθνούς Φορολογίας

Παρατηρώντας το Διεθνές Φορολογικό Δίκαιο, διαπιστώνουμε έναν υπερβάλλοντα ζήλο μόνο στον τομέα της αποφυγής της διπλής φορολόγησης του ίδιου υποκειμένου, παρόλο που η επιχειρηματική πραγματικότητα μανιωδώς σφυρηλατεί μια άλλη σειρά από ζητήματα που χρίζουν άμεσης διευθέτησης, όπως η φοροδιαφυγή ή η ακαταλληλότητα απαρχαιωμένων εθνικών νόμων.