Actus non facit reum nisi mens sit rea: σημαίνει ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του μόνο, παρά μόνο αν δρα με την απαραίτητη ένοχη διάνοια
Στην ακόλουθη ανάλυση η επιμονή μου στους κανονισμούς «Βρυξέλλες Ι» και «Ρώμη Ι», είναι χαρακτηριστική και ανάλογη της σημασίας τους. Επέλεξα πέντε υποθέσεις κυπριακών δικαστηρίων, ταξινομημένες στις (υπο)θεματικές, «Η προ-Ευρωπαϊκής Ενώσεως εποχή, και η μετάβασις εις αυτήν», «Ρήτρες επιλογής δικαστηρίων και εφαρμοστέου δικαίου» και «Στεγαστικά Δάνεια».
Ο τεράστιος σε καθήκοντα και προσωπικό Δημόσιος τομέας απαιτεί και ένα πολυεπίπεδο έλεγχο. Μια πρώτη και κεντρική κατηγοριοποίηση της ευρύτερης έννοιας του διοικητικού ελέγχου είναι ο θεσμοθετημένος ή όχι χαρακτήρας του. Μια δεύτερη κατηγορία είναι οι μη θεσμοθετημένες μορφές ελέγχου και τέλος, δεν πρέπει να παραλείπουμε και ένα αρκετά διαφορετικό έλεγχο, την Διοικητική Ηθική.
Άνευ κοινωνικού συμβολαίου είμαστε στη φυσική κατάσταση (state of natures), σε μια κατάσταση δηλαδή «πολέμου των πάντων εναντίον των πάντων», σε μια διαρκή απειλή όπου «ο κάθε άνθρωπος είναι εχθρός του άλλου ανθρώπου»
Μιλώντας για Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Ευρωπαϊκή Ένωση, σίγουρα δεν είναι αρκετό ένα τυπικό δικαστικό σώμα, που απλώς συγκροτείται και παρακάθεται στις υποθέσεις που προωθούνται ενώπιον του.
Αν για την θέσπιση της νομοθεσίας χρειάστηκαν περισσότερα από δέκα χρόνια, ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για ένα νόμο που είναι απομακρυσμένος από τη νομοτεχνική τελειότητα και θα διαφανούν ακόμη περισσότερες αδυναμίες του κατά τη χρήση του, αλλά αυτό που θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν είναι, ότι για πρώτη φορά ρυθμίζεται στην Κύπρο η Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή. Ας δούμε αναλυτικά το ζήτημα...
Δεν υπάρχει ορισμός για το κράτος δικαίου, τουλάχιστον όχι κάποιος απόλυτος που με έπαρση θα μπορούσε να γίνει θριαμβευτικά αποδεκτός ως μοναδικός και πέρα για πέρα αληθής.